Fransa karşısında en büyük handikapımızın atletizm olduğunu sanırım sağır sultan bile biliyordu. Fakat maça öyle bir başladık ki, Ömer Aşık ve Ersan’ın boyalı bölge jandarmalığı, uçana kaçana tokadı vurmaları ilk dört dakikada sadece 2 sayıya izin verdi. O 2 sayınında kaptırdığımız topun boş turnike olarak çemberimize döndüğünü düşünürsek, kilidi vurduğumuz çemberimizle, hücumdaki seçiciliğimiz, boş oyuncuyu ısrarla bulmamızda maç sonu için umutvar olmamızın sebebleriydi.
Taa ki NBA’de 12.yılını yaşayan Tony Parker gidişata el koyana kadar.
Herşeye rağmen Fransızların maç boyu boş şutları dahi savunma sertliğimizden kaçırmaları, hücumda organizasyon sıkıntımızdan dolayı bize yol, su, elektrik olarak geri dönmedi. Geri dönüşü sağlayacak pozisyonda yer alan Kerem Tunçeri’nin yoğun geçen sezon sonrası tam dinlenemeden ve maalesef yerine koyabileceğimiz klasta yerli oyuncuya sahip olmadığımızdan, verim vermemesi canımızı yaktı.
Oyun içerisinde değişiklikler yapılamaz mıydı ?
Gerçek oyun kurucusuz Emir Preldziç, Hidayet Türkoğlu hatta Ömer Onan’la dönem dönem oynayamaz mıydık ?
Kazandığımız İspanya maçında kullandığımız penetrelerin hiçbirini bulamadık. Fransa takımı da dersine iyi çalıştığı için yaptıkları baskı ile topu hızlı çevirmemizi engellediler ve çözüm üretemedik.
34 saniye kala elimize gelen öne geçme fırsatını da 24 saniyenin bitimine 9 saniye kala turnuva boyunca 1/17 ile üç sayı bulan Kerem Tunçeri ile kullanamayınca acı sona razı olduk.
Kazanırkende, kaybederken de tek eksiğimiz bas bas bağırıyor. Oyuncunun, antrenörün, insanın zor zamanları mutlaka olacaktır. Bu zamanlarda da Milli forma her zaman,her şeyin üzerindedir. Ancak, gördüğümüzü söylemek, yazmakta boynumuzun borcu.Umarım yaşananlardan ders alarak önümüzdeki turnuvalara pozisyon bazında eksik oyuncuyla gitmeyiz.
