Gecenin yarısına kucak açan saatlerin içinde derin uykuya dalan koç Spahija’ya, öykücü melekler; eğilip kulağına, “Final, yarın senindir, yarın en büyük kupanın sahibisin ama Mirsad sakatlanıp, sezonu kapatacak! Tek soru: Ya Kupa, ya Mirsad desem hangisini kabul edersin?” diye bir cümle kursalardı, koç nasıl bir cevap verirdi? Görünen o ki maçtan sonra kupa kazanılmış, Fenerbahçe Ülker camiası son derece mutlu, seyirci çılgınca zaferi kutluyor. Ancak oyuncular, teknik ve idari yönetim buruk bir sevinç içinde. Hele Aydın Örs, Nedim Karakaş, koç Spahija son derece üzgün. Çünkü Avrupa’da son derece zorlu viraja girerken Mirsad’a Fenerbahçe Ülker’in çok ihtiyacı var. Uzun pozisyonunda May bir türlü isteklere cevap veremeyince, Mirsad’ın oyun üzerinde etkinliği daha çok arttı.
Takımın en yaşlı oyuncusu olmasına rağmen, her maç emeğini sonuna kadar koyan Mirsad’ın galibiyetlerde ve gelinen başarılı noktada büyük çabası var. Mirsad eğer sezonu kapadı ise kazanılan kupanın sevincinden çok, verdiği hasarın telafisi daha zor.
Spor Toto Türkiye Kupası maçları, hem sponsorların hem takımların son derece memnun olduğu güzel bir organizasyon olarak belleklere kazınacak. Kayseri Kadir Has Spor Salonu, organizasyonu kadar seyircisi ve oynanan basketbolu ile de, tam not aldı. Bana göre Roma döneminin Kolezyum’u, bu dönemin spor salonları yerine geçiyor! Gladyatörler ölümüne savaşırken, halk ve yönetenler zaman zaman başparmaklarını yukarı dikerek, ‘af edeci’ olabiliyorlar! Ancak sporda skor ne olursa olsun b ir gün seyircinin başparmağını yukarı diktiğini gördünüz mü? Yorucu – sakatlık – yenmek – yenilmek benzerlikleri olan, ölüm benzerliği hariç kolezyumlardan, yani spor salonlarından çıkmak o kadar kolay değil!
İşte o dönemin gladyatörlerinden biri gibi gördüğüm Mirsad, arenalardan uzun bir süre ayrı kalacak!
Maça gelince; herkesin sürpriz finalist dediği Beşiktaş Cola Turca bileğinin hakkı ile geldiğini ispatlamak için inanılmaz bir mücadele verdi. Kartal’ın her oyuncusu, sahip olduğu her enerjiyi son damlasına kadar harcadı. Tek oyun kurucu olmasına rağmen Chatman geldiği günden beri iyi, güzel değil, mükemmel oynadı ve koç Ataman’ın dediklerini yaparak maçı tamamladı.
Ogilvy: Bu formu ile Avrupa’da her takımda oynayabilecek kadar iyi bir çizgi yakaladı. Ignerski: Durgundu, Likholitov: Sahaya çıkması bile riskti. Kemp ve Serkan ayaklarının tozu ile çok faydalı oldular. Hüseyin: Ah! Ah, nerede eski günler? Çok mücadele vermesi gerekli. Kendisine inananları mahcup etmemeli. Cevher – Serhat ikilisi: İyi ama yetersiz iyilik takımı galibiyete taşımıyor. Devre 37-37, üçüncü çeyrek biraz maç sonu 9 sayı ve yıllar sonra ulaşılan finalden sonra tek şey: Bu sene biraz da, seneye iyi yatırım ile “Bu takım koç Ergin Ataman ile finale çok yakın oynar” dedirtiyor.
Fenerbahçe Ülker: Mirsad sakatlandı. Yere düştüğü anda yüzünü görünce çok tuhaf oldum. Kötü bir haber gelecek bakışlarıydı. Tomas – Ömer Onan: Bu sezonun en etkisiz maçını oynadılar! Lavrinovic: Bir maç önce MVP seçilecek kadar iyi şut atarken, Beşiktaş CT. maçında potaları pas geçti! Kaya: İyi mücadele etti. En kritik anlarda boy gösterdi. Oğuz: Aslında biraz daha savunmada sertleşse dünya ondan bahsedecek. Süper bir hücumcu. Ukic ve Jasikevicius ikilisi iyi oynanmayan bir güne ‘zafer tohumları’ saçtı. Kinsey: Şut sokmadan bile yaptığı smaçlar ve savunma ile tribünlerden hak ettiği alkışı aldı. Veee huzurlarınızda Preldzic: Sezon başı bir ara, oynayamayacağını sanarak ümitsizliğe kapılan Preldzic için müthiş bir gece. Attığı, tuttuğu ve savundukları ile geceye adını yazdırdı. Preldzic belki de uzun süre unutulmayacak bir oyun sergiledi. Onu seyrederken bir an evvel Milli Takımımızda oynayan Preldzic’in ne kadar olumlu katkısı olacağını düşündüm. Keşke bu konu bir an evvel halledilse.
Spor Toto Türkiye Kupası bitti. Hep iyiliklerin konuşulduğu organizasyonda, Beşiktaş CT da şampiyon takım kadar iyi basketbol oynadı ve alkışı hak etti. İki takımı da kutluyoruz.
