Şu Rusya’sı olmayan Beyaz takımı, rakip yapmıştık kendimize Ankara maçında.! Predzliç üçlüğü atmış son saniye, böylece maçı kazanmıştık. Yapılmaması gereken ne kadar luzumsuz işler varsa dökmüştük parkeye. Gereksiz rotasyonlar, topu yere vuranın geçip gittigi bir savunma, mücadele etmeyen oyuncular. Açıkcası gençleşmiş milli takım bana hiç umut vermemişti. Oysa rakip sıradan bir ikinci küme takımından öteye gidemezdi benim gözümde. İtalya ve Çek Cumhuriyet’i yenilgileri şüphelerimizi doğruladı. Bundan sonra oynayacağımız her karşılaşmanın önemi kabus gibi karşımıza dikilmişti.
Neyse ki, teknik heyet ve oyuncuların aklı başına gelmiş.! Mutlak kazanmamız gereken Belarus maçına, konsantrasyonu üst seviyede, kazanma azmiyle sahaya çıkmış bir milli takım izledim.
Öncelikle Doguş’un kadroya alınmasıyla, Sinan ve Ender’den üst düzeyde randıman aldık. Savunmamız ileriye çıkıp sert oynamaya başladı. Zaten zayıf bir takım olan rakibimizin oyun düzeni iyice bozuldu. Semih, İlkan ve Kerem ile potaaltı üstünlüğünü de ele geçirince, sayı farkı her dakika artmaya başladı. Ezici bir üstünlükle maçı kazandık. Bu galibiyetin yetmeyeceğini hepimiz biliyoruz.
Şimdi önümüzde çok önemli iki maç daha var. İtalya ve Çek Cumhuriyeti ile evimizde oynayacağımız maçlar. Rakipler biraz daha dişli ama yenilmeyecek takımlar değil. Son maçta, iyi savunma yapan ve mücadele ederek dogru oyuncularla doğru basketbol oynayan gençleşmiş takımımız, bu görüntüyü tekrarlarsa sahadan zaferle ayrılacaktır.
Avrupa şampiyonası finallerine katılamama düşüncesini aklımdan geçirmek istemiyorum. Bu basketbolumuz için bir facia olur.
