Ortak karakterleri hızlı hücuma dayalı basketbol olan, sahada basketbolunu bu olgu ile besleyip geliştiren iki takımın 40 dakika gel gitlerle dolu, heyecanlı ve çekişmeli, dolayısıyla da keyif veren mücadelesi vardı.
Kim tempoyu yavaşlatıp, savunmada yumuşak kaldıysa o geriye düştü. Bu evre birkaç kez el değiştirirken, son hamleyi yapan, biraz da kadro genişliği ve kalitesinin artısıyla Anadolu Efes oldu. Ancak yanlış anlamayın; o kadro genişliğinin artısını sahaya yansıtan isim Lacivert-Beyazlılar'ın süper starlarından Farmar ya da Vujacic değil, Sinan Güler'di…
İlk yarıda yerinde yeller esen, daha doğrusu Beşiktaş'ın çok daha iyi yaptığı savunmayı takımı adına 3. çeyrekten itibaren kıvama getiren, direksiyonu ele alıp tam 9 asistle bir türlü işlerlik kazanamayan hücuma renk getiren de Sinan'ın ta kendisiydi. Milli Takım'da özellikle son eleme sürecinde coach Bogdan Tanjevic'in bu göreve soyundurduğu Sinan, hem 3. çeyreğin başında Efes'in momentumu ele geçirdiği 21-6'lık müthiş seride hem de son periyotta “Savanovic'i parlatıp”, maçın kazanılmasını sağlayan 14-0'lık serinin hayat bulmasında başrol oyuncusuydu. Coach Oktay Mahmuti de son periyotta iki 4 numara Kerem Gönlüm ve Savanovic'i birlikte sahaya sürüp Beşiktaş'ın dengesini bozup rakibine “öldürücü” darbeyi vurdu. Vujacic ise Sinan'la birlikte hem savunmanın “ateşleyici” gücü olarak hem de hücumda takımını ayakta tutan isim olarak sivrildi.
Beşiktaş cephesinde ise Anadolu Efes karşılaşması, Tutku ve Muratcan'ın eksikliğinin “en üst düzeyde” hissedildiği maç oldu. Özellikle kritik son çeyrekte topun değerini bilmeden, acele ve yanlış şut seçimleriyle Efes'in ekmeğine yağ sürdüler. Sahada bu hezeyanı dizginleyebilecek iki ismin de sakat oluşu, Beşiktaş'ı en kritik anlarda “başsız” bıraktı. Siyah-Beyazlılar'ın, Efes'in maça ortak olduğu 3. çeyreğin başındaki “anlamsız” durağanlığı ise dikkat çekiciydi. Sonuçta kazanan Efes de, kaybeden Beşiktaş da inişlere, çıkışlara, eksiklere rağmen keyif veren bir basketbol ortaya koydular.
