Biz eski alışkanlıklarla maça geldiğimizde “Çok zor maç burada takılırız” diyenler kulislerde çoğunluktaydı.
Ancak siz neymişsiniz kardeşim güle oynaya final-four yaptınız.
Şimdi aldı mı Sırbistan'ı bir korku!
Herhalde işin içinden kimse çıkamıyordur. Bu Kerem Tunçeri, Hidayet Türkoğlu takımı nasıl yönetiyorlar, ne yapmalıyız bunlara karşı diye kara kara düşünüyorlardır.
İş öyle basit değil! Bizimkilerden iyi guard dediğimiz Lakoviç’ i Ömer Onan sahadan sildi. Murat Özyer’in maç öncesi yazısına bayılmıştım. SAT komandoları gibi gemiye girin ve bütün Slovenlerin iletişimini, irtibatlarını birden kesin diyordu. Valla aynısı oldu. Ne Lakovic kaldı ne de Slovenya!
Müthiş bir hücum performansı sergiledi millilerimiz. İki günde o kadar yeni patern-play’ler hazırlamışlar ki bir pas bir şut ile yağmur gibi yağdılar.
Oyunun sakat diye yüreğimizi ağzımıza getiren maestrosu “Kerem Tunçeri” inci gibi hazırladı resitali. Ömer’e, Ersan’a, Hidayet’e oyunun hemen başında atmak kaldı sadece.
Sonradan oyuna girenler bir anda Sloven’lerin can damarlarını tamamen iptal etti. Fark otuz olmuş seyirci çoşmuş, takımımız bu farka rağmen hala işi ciddiye alıyordu.
Ben bizim ülkemizde ilk kez böyle oynayan bir Türk takımı izliyordum!
Hırs, arkadaşlık, fedakarlık, mücadele…
Sen ne imişsin arkadaş! Tanjevic’i hep met edip durduk, Rakibi imha edip sahadan sildin. Kaç maçtır oynadığımız setlere hazırlanan Slovenya şaşırıp kaldıl! Ne yaptığımızı anlamadılar ve çöktüler.
Topu getirir getirmez hareketlenen takımımız, sürpriz, çabuk perdelemeler sonrası, baka baka isabetli şutları sıralamaya başladılar!
Seyirci coştu, kenar yönetim coştu, “Dağ başını duman almıştı artık !”
