Dağ başını duman almış, Gümüş dere durmaz akar, güneş ufuktan şimdi doğar, yürüyelim arkadaşlar… Çin maçının sonu, tüm salon ayakta, ağızlarda zafer marşları… Çin'e 47 fark atan Milliler, salondan alkışlarla uğurlanıyor. Alkışların sebebi tabi ki sadece dün alınan farklı galibiyet için değil…
Karşılaşma için söylenecek çok fazla bir şey yok. Oyunu istediğimiz gibi yönlendirdik, yarı sahamızı hızlı geçerek fast breaklerle fazlaca sayılar bulduk. Pas trafiğimiz çok iyi işledi. Tam 22 asist yaptık. Ancak en önemlisi de farkın otuzlarda seyrettiği anlarda bile savunma anlayışımızı aynı kalitede sürdürmemizdi.
Milliler, bu anlarda bile rakip sanki ensemizdeymişiz gibi efor sarfetti. Skorborda hiç bakmadılar. 4. periyotta dahi Çin oyun kurucularına müthiş pres uyguladılar. Özellikle Semih Erden, durmak bilmedi. Aslında bu kadarı da fazlaydı, bir sonraki turu da düşünmemiz gerekiyordu.
Barış Ermiş'e bir parantez açmak istiyorum. Milli Takım'a sonradan katılmış olmasına rağmen, takıma çabuk adapte olmuş. Oyunu çok güzel okuyor, asistleri rakibi öldürücü nitelikte.
Dün akşam her şey yolunda gitti, muhteşem bir zaferle Başkent perdesi kapandı. Şimdi sıra İstanbul'da. İlk rakibimiz kim olacak? Temennimiz Yeni Zelanda'ydı ancak maçımızın bittiği anda henüz belli olan bir şey yoktu. Temennimizin gerçekleşmesi için Fransa'nın en az 11 sayı farkla yenilmesi gerekiyordu. Olmadı, Yeni Zelanda son saniye üçlüğüyle 12 sayı farkla kazandı.
İki gün dinleneceğiz, yeni rakip Fransa. Fransızlar çok uzun değiller ancak kısa ve atletik oyunculara sahip. Onları da yenecek güce sahibiz. Zaten artık kimle oynarsak oynayalım artık her maç zor, çünkü telafisi yok.
