Bazen içim daralıyor! Yazı yazmayı çok sevmeme rağmen bazen parmaklarım tuşların üzerine zor taşınıyor! Ne zor şey böyle geceleri anlatma zorunluluğu!
Aslında bu gece yazmama hakkımı kullanmak istiyordum! Ancak yazmamak işten kaçmak gibi bir şey! Oysa çalışma tutkunu, işi, uğraşı, yazı peşine takılıp anlatmayı çok seven biri olarak yazma hakkımı kullanmak istememe rağmen bu hoş olmayan gecelerinde sahibi olan cümleleri okuyucu ile buluşturmak gerekli.
“Ben güzellikler şairiyim” der Melih Cevdet Anday… Aslında şiirleri tanımlayan kelimeler acılara acı kattıkça daha güzelleşir! Daha bir damardan işler sancılı duyguları tanımlayan mısralar! İnsanları heyecanlandırır. Eğer şarkı notalarına konuk olan düşüncelerin eseri şiirler varsa hit olur ve dillerden düşmez!
Parkeden seken top çemberler arasında dans ederken, eğer daha sahip olan, daha hava toplarına hakim çıkan ve top rakipteyken onu almak için dişini tırnağına takan bizim takımsa değmeyin keyfimize. Hele sayı tabelası maç sonu bizim çocukları kazanan ilan ediyorsa, parmaklarımız zafer öyküsü yazmak için beyin arşivinden güzel kelimeleri sayfalara taşımakta bonkörlük yapmaya başlar!
Efes Pilsen bizleri yıllar öteden güzellikler şairi yapmaya öylesine alıştırmıştı ki arada bir alınan yenilgilere ‘iş kazası’ diyerek geçiştiriyorduk! Sezon başında Koç Perasovic’in iş başı yapması ile inanılmaz bir mesai içine girdiklerini biliyoruz. Nefes almaya vakitleri kalmıyor! Bir ara, “Efes’imiz hoş geldin, iyi ki böylesin, iyi ki varsın, Efes geri döndü. Oh Nihayet Efes’imizi bize verdiler” gibi yakıştırmalar ile Efes’in başarısını kelimeler ile ödüllendirmeye çalıştık.
Şimdi ne oldu? Takımda elle tutacak oyuncu yok! Bir Allahın kulu elini kaldırmıyor! Takımın tüm oyuncuları dibe vurmuş durumda! Hani aklıma ne geliyor; acaba çok çalışmaktan, çok antrenmandan, aşırı yorgunluktan dolayı oyuncuların adaleleri mi İflas etti! Pilleri mi bitti! Neden kontak kapattılar? Kimse koşmuyor, kimse savunma yapmıyor, hava topu almak için kimse zıplamıyor! Sanki oynamamak için yemin etmişler! Aslında Armani Jeans Milano’da olan hiçbir oyuncu kalemim değil! Hiçbiri için, “Keşke Türkiye’de olsa da bol bol izlesek” diye düşünemiyorum!
Sıradan oyunculardan kurulu Milano’ya yenilmeyi içime sindiremedim! Hele Vujcic geldikten sonra Final-Four için en önemli adaylardan biri olarak gördüğüm Efes Pilsen’in bu oyunu beni hiç mutlu etmedi! Sevmediğimiz dizi olunca, hoşumuza gitmeyen bir program olunca nasıl hemen ‘ZAP’ yapıyoruz!
Ama eğer işimiz basketbol seyretmek ve gördüğümüzü yazmak ise, maç bitiş düdüğüne kadar ya sabır (!)çekerek, maç sonrası da acıları tuşlarla size taşımak ne kadar zor oluyor bir bilseniz! O bizim Efes’imiz, o bizim en önemli ve ilk göz ağrımız… Avrupa’da ki ilk kabadayılığımız, ilk basketbol ateşimiz.
Böyle kurak, çölde bir yudum suya hasret çeken bitkin insanların yürümekte zorlanan ayakları gibi, parkelerde zor dolaşan ayaklar yine mahzun, yine yenilgi ile tamamladığı 40 dakika sonunda gönül verenleri kahretti! Hem de bir haftada iki gereksiz, umulmayan yenilgi! Beko Basketbol Ligi’nin telafisi var! Milano maçı galibiyetle bitse ikincilik şansı yüksek olarak gruptan çıkabilecek Pilsenliler fırsatı teperken, “Bir an evvel bitsin bu maç” der gibiydiler!
Hawkins’in, Finley’nin, Mancinelli’nin, Jaaber’in attığı her hangi bir şutta savunma eli görmedim! Pota dibinde havuza düşen toplara bir türlü sahiplenemedik! Bu maç öncesi biri bana, “Bu maçı kim alır?” dese, tabii ki “Tartışmasız Efes Pilsen” derdim. Dedim de zaten ve bolca mahcup oldum! Maçın galibini sanki Efes’in 19 top kaybı tayin etmiş görünüyor!
Şu kadar, kaçta kaç? Şu kadar asist, şu kadar top kaybı vesaire! İstatistikler maçın her zaman olmasa da, aynasıdır! Yansımayan en önemli bölümü ise ‘yürek’ ölçümüdür. Ne yazık ki Efes’li genç dostlarımızın en geri kaldığı bölüm de bu! İstatistiklere selam olsun! Peki maç kazanmayı, hemen eller yukarı yapıp teslim olmamayı nasıl ve kim öğretecek?
