Çok değil bir ay önce NBA’de herkes San Antonio Spurs’ten şaşkınlık ve övgüyle söz ediyordu. Geçen yıl Batı’yı yedinci bitirebilmiş bir takım, nasıl olup da liderliğe sıçrayabilmişti? Hem de hiç transfer yapmadan!
Beş yıldır her sezon başında birilerinin “Yaşlı, yorgun, sıkıcı, monoton, artık miadı doldu” gibi klişelerle tanımlamaya çalıştığı takım, yine bütün tahmincileri taca çıkarmış, dolu dizgin gidiyordu. Oynadıkları 62 maçta 51 galibiyet almış ve Lakers, Miami, Boston gibi favorilere fark atarak NBA sıralamasının zirvesine kurulmuşlardı. Ardından peş peşe birkaç sakatlık geldi, takımın ritmi aniden bozuldu ve son 20 maçtan sadece 10’unu kazanarak, normal sezonu 61-21’lik galibiyet-mağlubiyet oranıyla bitirebildiler. Bu serbest düşüşe karşın, Batı’da birinciydiler, play-off’ta yine saha avantajları olacaktı ama mart ayında onların tam tersi bir grafik çizen Chicago, 62 galibiyetle sezonun en iyisi olmayı başarmıştı. Asıl önemlisi, Spurs’ün ne kadar kırılgan bir takım olduğunun ortaya çıkmasıydı. Öyle ki, New Orleans ile Memphis takımları sekizinci sırayı kapıp, play-off’ta San Antonio ile eşleşmek için adeta gizli bir yarışa girdi ve daha çok kaybetmeyi başaran Memphis istediğini aldı!
Mucize gerek
Şimdi bu çöküş oyununda ikinci perdeyi izliyoruz. Duncan ve arkadaşları, genç ve hırslı Grizzlies önünde havlu atmak üzere. Çarşamba gecesi (ya da Türkiye saatiyle söylersek dün sabaha karşı) Spurs evinde oynadığı maçın son 2.2 saniyesinde 5 sayı üretip, maçı uzatmaya götürdü, ardından da kazandı ama bu küçük çaplı mucize, çoklarına göre bir devrin kapanışını sadece iki gün ertelemekten başka işe yaramayacak. Seride 3-2 önde olan Memphis, cuma gecesi kazanıp, hem tarihinde ilk defa bir play-off serisinden galip ayrılmayı başaracak, hem de ilk beşinin yaş ortalaması 35’i bulan San Antonio’yu muhtemelen tarihin sayfalarına gömecek. Tarih demişken, Spurs normal sezonu birinci bitirip, yedi maçlık ilk tur sonunda sekizinciye elenen yalnızca ikinci takım olmak üzere (İlki Dallas’tı. 2007). Ama eğer Çarşamba gecesi eski Kafkaflı Gary Neal’in bitime 1.4 saniye kala attığı, yenilgiyi önleyen üçlük bir mucizenin işaretiyse ve 3-1 geriye düştükleri seriden (şu an durum 3-2) galip çıkabilirlerse, tarih olmak yerine tarih yazacaklar. NBA play-off arşivi 3-1 geri düşen 189 takımdan sekizinin geri dönüp, seriyi 4-3 kazandığını söylüyor. Spurs becerebilirse, dokuzuncu olacak. Ama zor…
Yorgun bacaklar
Zor çünkü Parker, Ginobili, Jefferson, Duncan, McDyess’tan kurulu beşin en genci Parker 29 yaşında. Sezon içinde koç Popovich, onların dakikalarını ne kadar iyi ayarlamaya çalışırsa çalışsın, play-off gelip çatınca yaşlı bacaklar, hoplayıp zıplayan gençlere yetişemiyor. Basketbolseverlerin iyi bildiği bir söz vardır: “İyi hücum maç, iyi savunma şampiyonluk kazandırır” derler… Bu yıl Spurs, sezon boyu iyi hücum etti ama eskisi kadar iyi savunma yapamıyor. Aslında NBA yorumcuları takımın çok yaşlandığını uzun zamandır söylüyor ama Spurs’ün patronu Peter Holt daha geçen ay, “Biz buraya Duncan’la geldik. Batacaksak da onunla batacağız” diyerek, günümüz endüstriyel sporunda pek sık görülmeyen bir vefakârlığın örneğini verdi. Spurs gemisinin kaptanı Duncan, lige adım attığı 1997 yazından beri aynı takımda. Bayrağı devraldığı ağabeyi “Amiral” David Robinson da öyleydi. Duncan’la San Antonio şehri dört şampiyonluk (1999, 2003, 2005, 2007) sevinci yaşadı, sekiz kez Güneybatı’nın lideri oldu. Lakers’a kafa tuttu. Robinson ile Elliott gitti, bir şey değişmedi. Parker ve Ginobili geldi. Onlar da Duncan gibi lige adım attıkları günden beri aynı şehirde. Siyah-Beyazlı takım, biri Fransız, diğeri Arjantinli iki guardla sahaya çıkarken, herkes dudak bükmüştü. Yine kazandılar, yine kazandılar…
Ama şimdi nakavt olmak üzere Spurs… Memphis’in sert yumruklarından sıyrılıp, mucize yaratarak bir üst tura çıksa bile, daha fazla ileri gidemeyecek, bu çok açık görülüyor. Ve NBA, yaklaşık 15 yıl sürmüş bir döneme daha nokta koyuyor.
