Ulusal Basketbol Takımımız, belki de tarihinin en parlak günlerini yaşıyor…
Ankara'da, İstanbul'da rakibe sahayı dar ediyor. Ne Fransız dinliyor, ne Yunan, ne Rus…
Önüne geleni deviriyor…
Biz de avuçlarımız kızarana kadar alkışlıyoruz…
Gerçi kaybetsek de alkışlayacağız 12 Dev Adam'ı, ama maç öncesi seremoni yapılırken hiç birimiz kaybedeceğimi aklımıza getirmiyoruz…
Çünkü formalarını dolduruyorlar.
Hepsi de gerçekten dev gibi. Hidayet, Ersan, Gönlüm Kerem, Oğuz ve Ömer Aşık gerçekten ebatları ile dolduruyorlar formalarını ama Ender'deki, Kerem Tunçeri'deki, Sinan'daki yüreğin tarifi yok.
Ve elbette Tanjevic..
Daha 6-7 ay öncesine kadar yaşamla-ölüm arasındaki kırmızı şeritte yürürken, iyileşmiş aslanlar gibi takımının başında…
Daha dün gibi anımsıyorum Acıbadem Hastanesi'nin kantininde oturan 'yıkık, bitik' ihtiyarı. O gitmiş yerine bir Balkan savaşçısı gelmiş.
Neşeli, esprili, keyifli ve dinamik…
Oysa bu adamın daha ilaç tedavisi bile bitmedi…
Ama o, 40 dakikayı en az Hido kadar yoğun yaşıyor.
“Koş, kapa, pres, yüksek post..” diye bağırıp duruyor.
İnanın artık içimizden biri o…
Artık 'yabancı hoca' demeyeceğim ona…
Yani sözleşme bitim tarihinde evine dönecek biri gibi durmuyor.
Bir borcu olduğunu hissediyor bence bu topraklara…
Yok..Yanlış anlamayın aldığı parayı kast etmedim…
Gördüğü tedavi sonucu yaşama yeniden bağlandığı için galiba Türkiye'ye borçluyum diyor…
Öyle ya Türk hekimlerine güvenmekle galiba doğrusunu yaptı Tanjevic…
Ne diyeyim, kulakların çınlasın Armağan Özel…
Eğer şampiyon olursak, bırak şampiyon olmayı finale yürürsek bunda doktor Armağan abi ve arkadaşlarının da payı olacak…
ARİF KIZILYALIN
