Ev sahibi Almanya, kiracı ise milli takımımız! 30 yıl hakemlik yaptım bu “ev sahibi takım avantajını” bir türlü anlayamadım. Çünkü bana göre iki pota, bir de saha her zaman evim gibiydi. Bu bakış açısı ile de çoğu zaman oksijen gibi açığa çıksam da hiçbir zaman tersini kabullenemedim. Gerçi onlarda beni kabullenemediler…
1993 yılında Almanya'da yapılan şampiyonayı salonda canlı izlemiştim ve “ev sahibi” Almanya şampiyon olmuş ancak hiç kimse bu şampiyonluğu Almanya’nın ev sahibi olmasına bağlamamıştı. Gerçi o tarihlerde sevgili İhsan Bayülken ve hakemlere hakareti ata sporu haline getiren Kosova henüz maç anlatmadığı için, böyle bir algı yayarak spor anarşisini pompalayanlar henüz yoktu…
Başlı başına bir yazı konusu olan bu durumu bir kenara bırakıp maça dönecek olursak, ilk 3 dakika içinde farkı 9 sayıya çıkarmamız bir anda oyuncularımızın tansiyonunu düşürerek performanslarına olumlu bir etki yaptı. 1. periyodun bitimine 2 dakika kala Sinan Güler’in ilk 3’lüğü ile aslında maç bitmişti. Ancak klasik istikrar sorunumuz burada da dereye girdi ve 2. periyodda 5 dakika sayı atamayarak ve 5 top kaybı yaparak “hazırlık turnuvasının bir tekrarı mı olacak acaba?” diye yüreğimiz ağzımıza geldi. Ancak 2. yarıda farkı koruyan millilerimiz stresli de olsa kazanmayı bildiler. Almanya ise haklı şöhret sahibi Nowitski ile oynadığı dönemlerde bir kişi eksik oynamanın ve şut sokamamanın sonucu müsabakaya ortak olamadı. Şampiyona devam ediyor, bir gün önce Ataman’nın söylediği “maçı kazanan gruptan çıkar“ kuramı bakalım doğru çıkacak mı, umarım bu söylem ve galibiyetimiz oyuncularımızın gevşemesine sebep olmaz.
HAKEMLER İSE…
Müsabaka boyunca kendi içlerinde tutarlı bir yönetim gösterdiler… Yani 3 hakemli mekaniğe sonuna kadar bağlı kalarak, kendi sorumluluk alanlarının dışına müdahale etmemeye özen gösterdiler. Hal böyle olunca da baş hakemin tecrübesi, oyunu anlama ve oyunun ruhunu çözebilme gibi yönetsel gereçleri de iyi kullanarak, birkaç hataya rağmen başarılı bir müsabaka çıkardılar. Hakemler açısından yayında anlatılanlar ise laf-ı güzaf da kaldı…
