Salon tıklım tıklım, müthiş bir atmosfer, sahada da oyuna harika başlayan bir takım vardı… Şampiyonluk için herşey hazırdı…
Her ne kadar rakip bizden çok büyük bir bütçeye, Collins, Miles, Wilson gibi Euroleague tecrübesine sahip oyunculara sahip olsa da, coştuça coşan bir Pınar Karşıyaka vardı sahada… Can Maxim, Dixon, Ümit, Aminu, Thomas müthiş bir hücum performansı sergiliyordu. 2. yarının başında fark 17 sayıya kadar çıktı.
Bilinçli taraftar diyoruz ama bulamıyoruz ya.Dün de kuş zekasına sahip olmadığına inandığım biri herşey yolunda giderken sahaya su şişesi fırlattı. Tam Karşıyaka 17 farkı yakalamış, arayı daha da açmaya hazırlanırken. Oyun 10 dakika durdu, Karşıyaka da durdu. Bu ara kesinlikle Rus ekibine yaradı.
Samara, dönüşte Simmons ve Collins’le her attıklarını sokmaya başladı. Özellikle Collins’in attığı 4 üçlük inanılır gibi değildi. Herşeye rağmen maç topu Karşıyaka’ya geldi… Ama Aminu, en kritik savunma ribaundunu alamadı. Ardından son hücumda Diebler potaya gidip faul alma şansını kullanmak yerine geri çekilip zor bir şut deneyince şampiyonluk umutları da uçtu gitti. 41-28’lik ribaunt farkı maçın sonucuna da fazlasıyla etki etti.
Herşeye rağmen coach Ufuk Sarıca’nın takımı müthiş bir sezon geçirdi. Bu şampiyonluğu sonuna kadar hak etmişlerdi. Ama olmadı. Kayseri, Fenerbahçe’den sonra Karşıyaka da finali kaybetti. Biz Türkler’in makus talihi..
