Yaşattıklarınız için, tarihe geçerken göğsümüzü kabarttığınız için…
Dünyanın en iyi ikinci takımıyız. Böyle bir onur var mı? Hem de ayak oyunlarıyla değil, alnımızın akıyla, mücadele ederek, savaşarak…
Teşekkürler 12 Dev Adam… Finale kadar namağlup gelirken Türkiye’nin tüm dikkatini basketbola verdiğiniz için. Üzüntümüzü, dertlerimizi bize unutturduğunuz için…
Ellerinize sağlık… Daha önce bileğini bükemediğimiz Slovenya’yı, Yunanistan’ı, Sırbistan’ı, Fransa’yı devirirken madalyayı boynunuza geçirdiniz. Gururluyuz, sevinçliyiz… Ayakta alkışladık müthiş savaşımınızı…
Yüreğinize sağlık… Kolon kanseri olan, büyük bir özveriyle takımın başında olan Tanjevic’in etrafında kenetlediğiniz, ona armağan vermek istediğiniz ve egoları toprağın altına gömüp, tam anlamıyla takım olabildiğiniz için… Dün ABD’yi yenip şampiyon olmak isterdi gönül ama olmadı… Üzüldük mü? Kesinlikle hayır! Bir gece önce yaşanan Sırbistan zaferinin verdiği hedefe ulaşma içgüdüsü ve oluşan mental yorgunluk gözümüze çarpmıyor değildi. O kadar atletik bir takım ki ABD, genç ve deneyimsiz olsalar bile bunu çok iyi kullanıyorlar. Ve aç olduklarını, şampiyonluğu yürekten istediklerini gösterdiler maç boyunca. Geleceğin en büyük yıldızlarından biri olarak gösterilen Durant 28 sayıyla yıldızlaşırken, biz atamadığımız fauller ve verdiğimiz hücum ribauntlarıyla ortak olamadık finale… Ama dediğimiz gibi; olsun… İkincilikle belki yıllarca göremeyeceğimiz müthiş bir başarı elde ettik… Ellerimiz patlayana kadar alkışlıyoruz sizi; ayakta, başı dik, gururla …
Teşekkürler 12 Dev Adam…
