Amerika'yla Dünya Şampiyonluğu finalini oynayıp en kötü gümüş madalyayı alıp, Avrupa'nın da en kral takımı olmayı düşlediğimiz maça gereksiz gergin başladık. Deneyimli rakip karşısında özellikle uzunların çaylaklıkları sırıttı. Hidayet'in teke tek zorlamasıyla kriz anları basketboluna çok erken başladık.
Rakibi bozmaya çalışırken kendi hücum düzenimizi ve sakinliğimizi kaybettik. Sırp oyun kurucu Teodosic'i fazla önemsemek yüzünden dört uzunlu içerden etkili basketbolumuzu sahaya yayamadık.
İlk yarıda 42-35 ile soyunma odasına giderken, top kayıpları, girmeyen serbest atışlar ve özellikle savunma ribauntlarında ezilmiş olmamız nedeniyle kaybetmek üzere olduğumuz aslında özgüvenimizdi.
GÜMÜŞ BİZİ KESMEZ
Ama bu takımın tarih yazma içgüdüsü ikinci devre başında itibaren Sırplar'ın yakasına yapıştı.
Peşlerine takıldık. Savunma şekil ve şartlarımızın artık önemi kalmamış, basketbol ilahlarının son sözlerini söyelemsini beklemeye başladık. Bir dönem Hidayet Türkoğlu gene sazı eline aldı ve hücumu tek başına sürükledi.
Sırplar'ın da en iyi akşamlarında olduğu gecede çok akıllı, Ömer Aşık'ın faul atışı yapacağı sırada sakatlanması gibi, kenar yönetim trikleri yaparak Ivkovic'e şapkasını ters giydirdik.
0,5 saniye kala bile hala Sırp Sındığı darbesi yiyebilirdik ama aslanlarımız son saliseler nasıl oynanır gösterdiler.
Gümüş bizi kesmez. DEVADAMLAR tarih yazarlığını destana çevirecek ve 2010'u ALTIN YIL yapacaklar
