Hakemliğim süresince özellikle alt yapılarda antrenörler tarafından çocuklarımıza uygulanan sözel ya da fiziksel şiddeti engelleyememek beni hep rahatsız etmiştir. Bu konuda özellikle rol model pozisyonundaki en üst seviye yerli ya da yabancı antrenörlerimizin oyuncularına sahada hakaret etmeleri, sürekli bağırıp çağırıp aşağılamaları hatta fiziksel şiddet uygulamaları, sonrasında da “sahada olan sahada kalır” gibi veya “soyunma odasında olan orada kalır” gibi açıklamalarla sanki davranışları normalmiş gibi bir algı yaratmaları neticesinde genç antrenörler de bu tavrı küçük sporcular üzerinde uygulamakta. Tüm bunların sonucunda o genç beyinler genetikleri gereği erişmeleri gereken seviyeye bile ulaşamadan sosyal gelişimleri büyük yara almakta.
“Maçta olan maçta kalır” ama ya beyinde oluşan hasar !
Aslında şöyle de bir ironi yaşanıyor. Antrenman veya maçta sporcusuna şiddet bilerek ya da bilmeyerek) uygulayan antrenörün kendi çocuğu okulda öğretmeni tarafından şiddet gördüğünde, soluğu doğru okul idaresinde alarak (haklı olarak) hesabını soruyor..!
Peki ama sizden kim hesap soracak…?
Bu konuda yaptığım araştırmada gördüm ki, modern dünya bunu da kontrol altına almak için bir takım mekanizmalar devreye sokmuş bile. Özellikle İngiltere’de “çocuk koruma programlarının” hareket noktası, çocukların anne – babaları, öğretmenleri, antrenörleri gibi, onlara bakıp gözetmek ve eğitmekle görevli sorumlulukları olanların, çocukların sosyal gelişimlerini engelleyecek şekilde uyguladıkları tüm fiziksel, duygusal veya cinsel tutumları, ihmali ve ticari amaçlı sömürüleri önlemeyi görev edinmiş.
Tüm bu davranışlar da yetişkinin (antrenörün) niyeti değil, eylemin çocuk üzerindeki etkisinin önemli olduğu, dolayısı ile amacın değil, sonucun önem taşıdığı modern dünya tarafından kabul edilmiş ve bu konuda çeşitli dinamikler harekete geçirilerek konu ile ilgili eğitim almayan hiçbir antrenörün çocuklar ile çalışmalarına izin verilmemekte.
Ben de Gençlik ve Spor Bakanlığını, Milli Olimpiyat Komitesini, Genel Müdürlüğü ve tüm federasyonları hızla harekete geçmeye davet ediyorum…
TRABZON’UN 187 KAMERASI…
Hakem Zafer Yılmaz Trabzonspor-Büyükçekmece maçı sonrası koridorda yumruklanıyor, şikayetçi oluyor ve ardından adli tıbba gidiyor. Ancak ne hikmetse arkadan sinsice gelerek yumruk atan “ korkak namussuz” kayıplara karışıyor. Oysa jandarmanın ve Basketbol Federasyon yetkilisinin elinde bu şahsa ait olay sırasında çekilen Trabzonspor menajerinin güçlü kolları arasında iken bir fotoğraf var..!
Ardından Trabzonspor kulübü açıklama yaparak, inceledikleri 187 kamera görüntüsünde hakeme fiziksel şiddete rastlamadıklarını söylüyorlar. Dikkatinizi çekerim: İncelenen kamera sayısı 187, bulunamayan şahıs sayısı 1( Bir).
Bu arada Fenerbahçe’nin Şükrü Saraçoğlu Stadında 178 kamera var… Trabzon’da Spor Salonunda 187 kamera… Farkında mısınız bilmiyorum ama herkes aklımızla alay ediyor. Utanma duygusunun erdem haline geldiği bir ülkede yaşamak ne acı değil mi ?
Bu vesile ile Saygılar Sayın Trabzon Valisi Abdil Celil Öz… Saygılar Sayın Trabzon Emniyet Müdürü Murat Köksal.
MHK…
Sayın Emin Balcı’nın göreve gelmesi ile hakemlerin de her insan gibi duyguları ile yaşayan varlıklar olduğu hatırlanarak, çeşitli vesilelerle (aylık bültenler, bayramlar, yılbaşları, doğum günleri vb.) onore edilmeleri camianın zaman içerisinde yeniden toparlanması açısından büyük önem taşımakta. Bu kapsamda yine Sayın Emin Balcı’nın A Klasmanında 20 yıldan fazla görev yapan hakemler için hazırlattığı anı yüzüğü bizler için paha biçilmez bir ödül olmuştur. Özellikle yıllar sonra hepimizin hocası Sayın Hüsamettin Topuzoğlu’nun ve diğer büyüklerimizin bu vesile ile hatırlanması dolayısı ile kendisine bir kez daha teşekkür etmek istiyorum.
