Basketbol Milli Takımımız’ın Avrupa Şampiyonası’ndaki muhteşem İtalya galibiyetinden sonra İspanya’ya açık fark yiyerek yenilmesi, canımızı sıktı. Gruptan çıkıp Fransa’ya gittik, elendik ve geri döndük. Potadaki hayal kırıklığımızı Murat Didin’le dertleştim. Meseleyi kısa yoldan özetledi:
“Bak abi, yıllar önce Kerem Tunçeri ve Ender Aslan’ın oyun kurucu (point guard) olarak misyonlarını tamamladığına inanarak gençleri denedik. Tutku Açık, Hakan Köseoğlu ve Hakan Demirel’i denedik, olmadı. Yeniden Kerem-Ender’e döndük. Onlar da yorulmaya, yaşlanmaya başladılar… Bu defa point guardlarımız Bobby Dixon, Kartal Özmızrak ve (zoraki) Sinan Güler… Maalesef Avrupa Şampiyonası için yeterli değiller. İtalya’yı yendik, çünkü point guardları yoktu. Gentile ve Datome yetersiz kaldılar, maçı kazandık. İspanya öyle değil… Sergio Rodriguez ve Sergio Lull gerçek point guardlar. Ayrıca takımın her oyuncusu gerektiğinde PG gibi oynuyor. Sürekliliği bozulmuyor, devam ediyor. Biz yıllardan beri point guard yetiştiremiyoruz. Kulüplerimizde kolay yoldan iki yabancıyla işi geçiştiriyoruz. Korkarım ki bu gidişle yeniden Kerem ve Ender’e döneceğiz. Sorun Milli Takım’da değil, kulüplerde!”
Uzman yanıtı. Hiç itiraz etmedim, sustum!
Bir de Bobby Dixon meselesi var… Yeni kardeşimiz Ali Muhammet, kalpten oynuyor. Ama maceracı. Hücum pozisyonunu olgunlaştırmadan, oyunu kurmadan üçlük macerasına kaptırdı kendini… Potada isabetsiz kaptırdığımız toplar döndü, bize sayı oldu. Zaman zaman Dixon’a kızdım ama haksızlık etmeyelim… Hiç değilse ter döküyordu. Enes Kanter gibi uzaktan tweet atmaktan daha tutarlı, saygıyı hak eden bir eylem… Bunun da altını çizmek gerek!
