Fenerbahçe Tarfin, Valencia deplasmanında olumsuz anlamda ‘sınırları zorladığı’ bir 30 dakikanın ardından son çeyrekteki uyanışa karşın kazanmayı başaramadı.
Sarı-Lacivertliler, geçen hafta Olympiakos deplasmanında da son derece durağan, motivasyon seviyesi oldukça aşağıda başlamıştı oyuna… Bunun da karşılığı olarak eksik rakibine karşı 16 sayı geriye düşmüş ve üçüncü çeyrekteoyun kalitesini kendi standartlarına çekerek kazanacak ivmeyi yakalamış ve de kazanmıştı. Dün Valencia deplasmanında ise ‘sıfır motivasyonun’ iz düşümü, gerek rakibe verilen hücum ribaundları ve ikinci şans topları, gerekse şut yüzdesinde kendini göstermişti. Doğal olarak da kafalarda ‘böylesine zor bir deplasmanda nasıl oluyor da maça bu kadar gevşek başlama lüksüne sahip olabiliyor?’ sorusu uyanmıştı. Yani anlaşılan o ki oyuncuların zihninde, biraz da ‘aşırı özgüvenden kaynaklı olduğuna inandığım’, ‘nasıl olsa bir yolunu bulur, kazanırız’ düşüncesi hakimdi… Ama bunun her maç işlerlik kazanamayacağını, fark yine 16’ya tırmandıktan sonraki kıpırdanışın galibiyete giden yolu her defasında açamayacağını kritik bir kayıpla deneyimlemiş oldular.
Motivasyonun şut yüzdesine nasıl doğrudan etki ettiğini, kaçan birkaç atışın takım üzerinde nasıl ‘bulaşıcı’ bir etkiye dönüştüğünü Euroleague seviyesinde de birçok maçta örneklemek mümkün… Her maçta ‘küllerinden doğma’alışkanlığı ve buna paralel olarak başlangıç noktasında hep oyun kalitesinin yerlerde sürünüyor olması hoş değil… Sadece iç sahada fire vermemek – ki yeri gelecek o da olacaktır, çok doğal – deplasmandaki kayıpları örtülemeye yetmeyebilir… Bu bakımdan, ‘yaklaşım’ açısından Fenerbahçe’nin kendisine çeki düzen vermesi gerektiği net…
Üç sayı çizgisinin gerisinden son periyoda kadar 22’de 2 isabet de, ribaundlarda – ki rakibe verilen 21 hücum ribaundu çok kritik – 49’a 34 gibi derin bir fark oluşması bir kenara, size Fenerbahçe savunmasının nasıl aksadığına farklı bir detayla aktaracağım… O da 86 sayı üreten Valencia’nın bunu sadece 8 asist üzerinden yapabilmiş olması!.. Bu rakam, özellikle, neredeyse potaya her gidişinde, hatta bazen ‘elini kolunu sallayarak’ skor üreten TJ Shorts’un ve bazen de Brooks ve Taylor’ın ‘bireysel çözümlerine’ Kanarya’nın maç boyunca çaresiz kalışını da açıkça ortaya koyuyor… Forrest’ınkredisini hızla tükettiğini de görmek üzüntü verici…
