Eurolig’de mücadele eden takımlarımız, geçen haftayı yenilgilerle kapattı.
Ve de bizim Final Four hayalelerimizi fazlasıyla ertelemiş oldular.
Bu seviyede deplasman yenilgilerine nedenler bulunabilir ama evinde oynadığın maçlarda açık farkla yenilirsen, bunu ne telafisi olur ne de özürü.
Fenerbahçe kendi evinde, Yunan temsilcisi karşısında o kadar ezikti ki, tribünleri dolduran onbinlerce basketbol seyircisini bile çıldırttı.
Panathinaikos ‘Agresif’ sert savunmasıyla , Atina’da Sirtaki yaparcasına rahat bir maç kazandı.
Şimdi Fenerbahçe Atina’ya gidiyor. Bakalım Syndagma’da halay çekebilecekler mi?
Takımın davulu da yok tokmağı da.
‘Halay’ bunlar olmadan çekilmez. Öyle değil mi?
Anadolu Efes, beni en fazla şaşırtan takım geleneğini sürdürüyor.
Çizdikleri grafik öyle yanıltıcı ki, bir bakıyorsun gerilerden gelerek kaybedilmiş maçı çeviriyorlar, diger tarafta açık ara sürdürdükleri maçı son çeyrekte kaybediyorlar.
Bu sorun tamamen savunmadan kaynaklanıyor.
Takım savunma sevmeyen oyunculardan oluşmakta.
Bir tek Sinan Güler var çabalayan, o da nereye kadar.
Kerem Tunçeri ya sakat, ya da yorgun.
Belki, şu reklam filmi onları biraz olsun gaza getirir.
Grup olarak oldukça iyi bir performans sergiliyorlar.
Galatasaray, alınlarından öpülmeli bu çoçukların.
Sen aşağılardan gel, Eurolig’e katıl, Top 16’ya kal.
Dahası yetmiyor, Olimpiaikos’u uzatmada yen ve git Moskova’ya şampiyon adayı CSKA’ya evinde kafa tut.
Şimdi sıra geldi Apdi İpekçi’ye.
Biletler şimdiden tükenmiş. Moskova’da verdiğin onurlu mücadeleyi burda da tekrarla. Elinde, Eurolig’in en büyük süprizini yapma şansı geldi ayağına.
Neden olmasın? CSKA’ya ilk yenilgiyi sen tattırmış olacaksın.
Bu galibiyet belki de sana ilk sekiz sanşı verecek.
Kim bilir…
