Bu öyle bir başarı hikayesi ki; alın teri, emek, planlama ne ararsanız var içinde…
Bir günde gelmedi kuşkusuz; yıllar içinde üstüne koya koya, bugünler düşünülerek atıldı adımlar.
Ve geldi çattı…
“Bizim bir hayalimiz var” diyerek işte tam da dün akşamı anlatıyordu aslında koç Ufuk Sarıca…
Tam 28 yıl sonra Pınar Karşıyaka ligin şampiyonu olurken öyle alalade bir yoldan geçip şansının yardımıyla ulaşmadı bu başarıya… Aksine en zor yoldan yürüdüler hiç çekinmeden. Önce Eurocup'ta yarıfinal oynamış Banvit'i, ardından Euroleague'de Final Four yapmış Fenerbahçe Ülker'i ve sonunda da yine kendisinden kat be kat üstün bütçeli Anadolu Efes'i yıkarak çıktılar merdivenin en üst noktasına…
Nasıl mı?
Dar kadrolarına rağmen karakterlerinden hiç geri adım atmadan. Tempoyu ve baskıyı hep en öne koyarak. O kadar uzatma oynamalarına rağmen son anlarda hiç ellerini dizlerine götürmeden. Çünkü keyif aldılar oyundan. Çünkü inandılar koçlarına ve takım olarak bir bütün oldular.
Aslında basketbolda en doğrusu da bu. Kente, oyuncuya, takıma uygun bir strateji belirlemek. Doğru ve uygun oyuncuları (bu sezon gelen DJ Strawberry transferi kilometre taşıydı) buluşturmak. Herkesin oynadığı oyundan mutlu olmasını sağlamak ve plana inanmak…
İşte bu inanç, bu bağ sağlandığı zaman ortaya dün yaşanan tablo çıkıyor.
Efes ribauntlara girerek Kaf-Kaf'ın temposunu bozmak istedi belki ama üçüncü periyottaki Dixon faktörü 'inanmışlığı' ortaya koydu. Üzerindeki baskıya, adam değişmeli savunmaya karşın farkın 17 sayıya çıktığı bölümde başrole soyundu. Sadece attıklarıyla değil, savunmada da kritik hamleleriyle şampiyonluğu getirdi.
Anadolu Efes büyük bir bütçe ve büyük bir takım. Kadrolarındaki eksiklikler ve planlama hatalarının giderilmesinin ardından bambaşka bir takım olacakları kesin.
Ne var ki gün Pınar Karşıyaka'nın günü…
Gün rakibinin büyüklüğünden korkmadan yürüyenlerin günü.
Gün şampiyonun günü…
