Maç bitmiş iki takım oyuncuları sarmaş dolaş birbirlerini tebrik ederken, salon biran da savaş alanına dönüyor.
Sis bulutu kaplıyor her yanı, göz gözü görmüyor ve taraftarlar giriyor birbirine.
Nasıl, ne zaman soktunuz bu kadar yanıcı ve patlayıcı maddeyi salona?
Oysa yeterince güvenlik önlemleri alınmıştı. Öyle algıladım ben.
Zira akreditasyonumu (ön kayıt) yaptırmamış olduğum için beni “Basın Tribününe” almadılar.
Doğrusunu yaptılar. Bu uygulamanın her maçta geçerli olması gerektiğini “Şiddetle” savunan bir gazeteciyim. Yalnız çifte standart olmayacak kurallarda.
TSYD bu kuralı futbol maçlarında nasıl katı bir biçimde uyguluyorsa, diğer spor yarışmalarında da “Aynen” uygulamak zorundadır.
Basın tribünü diğer tribünlerden arınmış, tek giriş kapısı olan, sadece” ön kayıt yaptırmış basın elemanlarının” çalışacağı özel bir alan olmalıdır.
Böyle bir ortam sadece Fiba veya Eurolig teşkilatı istediği için mi dikkatle hazırlanır?
Federasyon ve TSYD bu iş birliğini niye uygulamaz kendi yaptığımız organizasyonlarda.
İstenince 150 kişi kapasiteli, sadece “Basın çalışanlarının girebileceği”, çalışma odalarına ve toplantılara kolaylıkla gidebileceği, seyirciden arınmış “Basın için özel bölge” yapılabilirmiş.
Gidip kendi gözlerimle gördüm.
Çok güzel olmuş! Kontrol ve güvenlik üst düzeyde.
Görevliler “Babam olsa giremez kartı olmasa” güvenini verdiler bana.
Baş kontrolü kim yapıyor diye sorduğumda , cevap FiBA oldu.
O zaman nedenini açıkça anlamış oldum.
Yabancı kuruluş ve elemanları kontrolünde yapılan organizasyonların hepsi, bu açıdan “Dört-Dört”lük oluyor.
Biz bize kalınca “Eski tas eski hamam”
Maçlar ve takımlar için yapacağım yorumsa şöyle: Amerika erkeklerden ümidi kesince, kadın basketbolüne yönelmiş. Avrupa “Bakir bir Pazar” ne de olsa!
