Maç öncesi takım kadrolarına bakıp, oyuncuları eşlendirdiğimde, Fenerbahçe’nin daha güçlü olduğuna kanaat getirdim.
Kısa oyuncularda bir eşitlik söz konusu olabilir ama çemberaltı tamamen sarı-lacivert renklere boyanmıştı.
Bir başka güç, Bogdanoviç’in ‘sırtı dönük potadibi’ oyununu çok sevmesi ve iyi değerlendirmesini de işin içine katarsak ağırlığın biraz daha netleştiğini görürüz.
Böyle bir durumda ‘coach’ ne yapar, hucum stratejisini potaaltına yoğunlaştırır.
Karşı takım, dört kısa ile, beş kısa ile oynamış onu ilgilendirmez.!
Galatasaray’ın yumuşak dokusunun, çemberaltında olduğu, uzaktan sinyal çakıyor zaten.
Son Olimpiakos maçı bize net olarak göstermiştir. Sakatlıktan çıkmış formsuz bir Papadopaulos ‘Hakiki bir beş numara’ oyunun ibresini nasıl çevirerek, Galatasaray’ı Eurolig dışına itmişti.
Fenerbahçe coach’u, bunu görmezden gelerek, kısa ve dış oyuncularla tempoyu yükselterek galibiyet aramıştır o muhteşem seyirci baskısı altında..
Oysa yapılacak tek şey vardı.
Oyunun temposunu düşürmek ve potaaltını inatla tehtid etmek.
Bunu yapmazsan Galatasay’ı yenemezsin.
Ayrıca karşında, rakibi iyi analiz edip, takımını disiplin içerisinde yöneten bir ‘Mahmudi’ varsa.
Bir başka sevindirici gelişme, Cevher ve Furkan’ın yükselen form grafikleri.
Yeni oyunculara gelince.
Kadroda yer alan Finley bir saniye bile süre almadı. Oysa çok iyi bir oyuncu olduğunu biliyoruz. İlginç değil mi ?
Dedoviç’e gelince, yaptığı savunmayla Preldziç’i sahadan sildi. Takım disiplininden hiç ödün vermedi. Ayrıca attığı sayılar ve yaptığı asistlerde seyirciden iyi not aldı.
Hakem kardeşlerimize de bir iki notum olacak.
Oyun alanının içinde ve hemen önünde, yerde kıvranan bir oyuncu varsa, oyunu hemen durdurup, 24 saniye’yi yeniden işleterek oyuna topa sahip takım tarafından devam ettirirsin.
İkincisi, eller havada bağırarak sahaya giren ve itiraz eden Mahmudi’ye hemen teknik faullü vereceksin.!
Yoksa adama, Fenerbahçe coach’una ‘uyduruktan’ çaldığın teknik faulun hesabını sorarlar..
