Sezonun kader maçı. Kazanırsan her şeye rağmen üst tura kendini atacaksın. Böyle bir maçta formaya, spora, kendine saygıdan ekstra bir gayret görmek istiyor insan. Ne olursa olsun bir isyan, sonuna kadar bir savaşmayı bekliyor.
Bekliyor da bu sezonki Efes’ten bunu beklemek çok doğru değil bunu yine anladık. Belli alışkanlıklar olmayınca, belli temeller oturmayınca iyi niyetle bir yere varılamıyor. Alışkanlıklar demişken takımın kırılgan yapısı ve işler kötü gittiği anda başların öne eğilmesi artık bir alışkanlık oldu. Bu kadar kırılgan bir Efes sanırım kulüp tarihinde yok.
SEZONUN ÖZETİ
Uzun süre oyuna ortak gitti Efes aslında. Doğuş’un insanüstü çabası Real’in en önemli gücü olan kısa yaratıcılığını sınırladı. 25. dakikayı 45-41 önde geçti lacivert-beyazlılar. Sonrası ise tüm sezonun özeti. Kalan 15 dakikada 45-16 oldu skor. Sezonun en önemli maçının kader bölümünde 3’e katladı rakibi Efes’i.
İşin en acı yanı bu oluşan tabloya da kimsenin şaşırmaması. Aksine beklemesi. Her an “Efes şimdi çöktü, şimdi çökecek” diye beklendi o bölüm. Herkes gibi oyuncular da bekliyormuş demek. En önemli enerji kaynağı Doğuş çıkınca gelmesi bu çöküşün tesadüf değil. Keza dün de 1/8 atan Semih’in maç sonunda kenara gelirken yuhalanması da. Veya Planinic’in en büyük maçta oyunda kaldığı 21 dakikada Efes’in 28 sayı geride kalması da. Dün yaşandı tüm bunlar. Ama bütün sezonun hikâyesi bu.
