DÜN akşam oynadığımız,toplam 38 sayı atabildiğimiz maç, basketbol değil başka bir şeydi.
Litvanya, geçen hafta Madrid’de 90-78 yenildiği, ortak grubumuzdaki şampiyonluk adayı İspanya’yı, Avrupa Şampiyonası için yeni açtıkları Kaunas Arena’da 88-76 yendi. Yine Londra’da düzenlenen hazırlık turnuvasında Sırbistan, grupdaşımız Büyük Britanya’yı zor da olsa 97-95 yendi. Bu takımların üçüyle aynı gruptayız Sırbistan ise çaprazdan gelecek olası rakibimiz.
Rakipler ritmini buldu
Peki nasıl oluyor da hepsi Avrupa Şampiyonası’na on gün kala tam ritmini bulmuş, full kondisyon kora kor maçlar oynarken biz hala güç yüklemesi çalışmalarının ataletini atıp takımı basketbol oynar hale getiremedik. Nasıl bir çalışma yöntemidir ki bu; her geçen gün çalışmalara katılmasını beklediğimiz Ömer, Semih gibi sakat aslara yenilerini ekliyoruz. Bormio yükleme çalışmalarından sonra her gün birinin durduk yerde lifi atıyor, bağları zorlanıyor. Kondisyoner Ozan Şirikçi midir bunların sorumlusu? Yoksa bu takımın bir teknik sahibi var mıdır? Peki kim bozdu?
Yokları oynadık
Mesela Yunanistan’ın oyun kurucusu Calathes bilek burkulmasından günlerdir takımda yoktu. Dün akşam oynadığı oyuna bakın. Bir de Kerem Tunçeri’nin sakatlık dönüşü durumuna. “Beyin istiyor ama ayaklar çekmiyor” diyen Koç Ene, takımın beynini de oynamaya pek hazırlayamamış.
Avrupa’nın dumanını atan takımının bildik yıldız beşinden yoksun komşu karşısında ilk çeyrek beş dakika sayı atamadan ‘yok’ları oynadık. İlk yarıdan 42-25 soyunma odasına giderken basketbol adına artık tamamlanmış kadromuzdan hiçbir umut ışığı almaktan geçtim, toparlanma inancı da göremedim. Kayda değer bir şey oynayamadan 24 sayı farkla soyunma odasına giden oyuncularımızdan tek tek bahsedemiyoruz bile. Çünkü maalesef “Topyekun dumur durumu”var. Bakalım nasıl çıkacağız bu kara delikten?
