Pace&Space Hegemonyası: Temponun önemi / TOGAN KARATAŞ

PACE & SPACE HEGEMONYASI – 1/2

Temponun Önemi

Pace&space, run&gun, transition, small ball… Bu vb. kavramlar bir süredir basketbolla ilgilenen herkesin dilinde. Gerek koçlar gerek basketbol medyası konuyu incelemeye devam ediyor. Peki, “pace&space” ana başlığı altında toplayabileceğimiz bu tempo temelli uygulamalar nasıl basketbola egemen oldu? Dahası nereden çıktı?(Bu kavramların Türkçe karşılıklarını kullanmak isterdim ama bazılarının net olarak karşılıkları yok. Hız ve alan paylaşımı – yaratımı, koş ve şut at, geçiş hücumu, kısa egemen oyun gibi çeviriler yapabiliriz. Ancak herhangi bir alandaki terminoloji daha özelleştirilmiş tanımlar ister.)

1980’de L.A. Lakers ile NBA şampiyonluğu yaşayan Paul Westhead bundan birkaç yıl sonra – NBA’de gözden düşmüş bir koç olarak – 1985’te bir üniversite takımı olan Loyola Marymount Lions ile anlaşır. Kariyeri düşüşte gibi görünen Westhead 1980’lerin sonunda o takımla daha önce fazla görülmemiş bir felsefeyi uygulayarak bir devrimin ilk büyük ateşini yakacaktır. Bu felsefenin adı run&gun’dır. Koşuyadayalı sistemi ile NCAA’de önemli başarılar elde eden Westhead’in takımı atarak kazanma amacıyla tempolu maçlar çıkarmıştır. Takım 1988-1990 arası ligde en çok sayı bulan takım olurken 1990’da maç başına 122.4 sayı ortalaması yakalamıştır! (Bu sayı halen NCAA Division-1 rekorudur.) Ayrıca maçlarda rakiplerin de bu tempoya uyması ile Westhead’in kariyerinde 200 sayı barajını aşan birçok maç söz konusu olmuştur. Hatta 1989’da  United States International University karşısında aldıkları 181-150’lik galibiyet de hala bir maçta en çok sayının atıldığı NCAA Division-1maçıdır. (Daha fazlasını merak edenler ESPN 30 for 30 – Guru of Go bölümünü izleyebilir.)

Devamı için tıklayınız.

Kaynak: Basketdergisi