Basketbolun teknik anlamda çok tartışılan konularından birine değinmek istiyorum. İki yıl evvel Paris Basketbol’un başlattığı “koş ve at tarzı” bir sistem herkesi çok şaşırttı. Neredeyse 3-4 oyuncu birden değiştiren ve bu sayede rakibi eşleştirme problemine iten bir sistem sahneye çıktı. Molaya çok gerekmedikçe başvurmayan bir felsefe yaratıldı. Euroleague’de sezonun ilk başında fırtına gibi estiler. Sonra Avrupa basketbolunun NBA’ya göre bence en büyük üstünlüğü olan rakip takımı analiz etme faktörü ortaya çıktı. Ve Paris düşüşe geçti. Geçen sene ise Valencia bu düzene yakın ama daha kontrollü bir oyun tarzı seçti. Ve dörtlü finale kadar geldi. Bu oyun düzenine karşı olanları şaşırttı. Niye karşı diyorum. Daha kontrollü, yarım saha oyunu tercih edenlerin sayısı epey fazlaydı. Bu yeni düzene “Kaos” derken Valencia’nın başarısından sonra da “Kontrollü kaos” dediler.
20 takımın katıldığı ligde neredeyse 17-18 takımın set düzenleri kopya kâğıdı koyulmuş gibi aynı. Daha operasyonel oyuncuları olan takım öne çıkıyor. Hiçbir yenilik yok. Çok tekdüze bir oyuna doğru sürükleniyoruz. O yüzden Paris ve Valencia’nın felsefesi yeni bir vizyon açtı. Takdir ediyorum. Eskiden ABD üniversite takımları laboratuvar görevi yapıyorlardı. Yeni setler, yeni felsefeler yaratırlardı. Ama orada da koçların kalitesi düştü. Takımlar atletik ve ağırlık çalışan oyuncu fabrikasına döndü.
Burada asıl görevin yardımcı antrenörlere düştüğünü düşünüyorum. Şimdilerde NBA’nın emekli efsane koçlarından biri, “Setleri, kenar oyunlarını asistanlar bilir. Oyuncu seçimlerini onlar yapar. Ben sezon öncesi yalnızca hangi pozisyona gereksinimimiz olduğuna karar veririm. Benim işim takımın kimyasına, ahengine bakmak” demişti. Bu yoldan giderek bir eksiğimize değinmek istiyorum. Yardımcı antrenörlerin önemini kavrayamadık. Koç ile aynı fikri paylaşmamasını uyumsuzluk diye niteliyoruz. Kol kırılır yen içinde kalır prensibini unutmadan koça fikir jimnastiği yaptıran, sorgulatan önemli bu olgudur. Enerji buradan doğar.
Şimdi bir tartışma açmak istiyorum. Bir koç olarak 60-45 devreyi önde bitiren bir takımın antrenörü mü olmak isterseniz yoksa 50-35 mi? Benim cevabım 2. şık. 1. şıkta rakip ikinci devrede aynı sayıyı atarsa sizin maçı kazanmak için 31 sayıya ihtiyacınız olacak. 2. şıkta ise 21 sayıya ulaşırsanız maçı kazanırsınız. Çok fazla parametre işin içine giriyor ama matematik bunu gösteriyor. Aramızda olmayan ve çalışma mutluluğuna erdiğim antrenörleri bir kez daha saygıyla, sevgiyle anıyorum



