Olympiakos deplasmanı, Fenerbahçe BEKO’nun yüksek skorlu bir maç sonunda kazanabileceği türden bir dış saha mücadelesi değildi.
Belki şartlar eşit olsa, bu tür farklı bir senaryodan bahsedilebilirdi. Ancak doğası gereği Fenerbahçe, enerjisini savunmasından alan bir takım… Eğer maç Aralık’ta ertelenip tam 3 ay sonra oynanmış olmasaydı Sarı-Lacivertliler o maçı Melli, Hall ve Jantunen gibi ‘ana unsur’ oyuncularıyla oynayabilecekti. Jantunen hala defansif anlamda gelişimini tamamlayabilmiş değil belki ama Melli ve Hall, bu tip maçlarda kazanmak adına Fenerbahçe’nin olmazsa olmazı… Hatta o dönemde, dünü 36 sayı ile tamamlayan Fournier ya hastaydı ya da sakattı ve belki de eksik kalma konusunda eli zayıf olan Olympiakos olacaktı. Pire’deki Dostluk ve Barış Salonu’nun çatısı aktı ve maç ertelendi. Dolayısıyla bu doğal afetten (!), her ne kadar şartların getirisi olsa da fayda sağlamış olan taraf Olympiakos oldu.
Ama buralara fazla takılmamak gerek… Tam tersi de olabilirdi…
Başta da ifade ettiğim gibi Fenerbahçe BEKO’nun, hem de Vezenkov ve özellikle de Fournier’nin – ki Fransız yıldız potaya savurduğu toplarda bile isabet bulduğu ‘şanslı’ bir günündeydi – böylesine verimli oynadığı bir gecede kazanmak çok da olası değildi. Tabii biraz da onların neden bu kadar verimli oynadığına vurgu yapmalı… Sarı-Lacivertliler’in değişmeli savunmasına karşı kimle eşleşirse eşleşsin üstünlük kurabileceği nitelikte iki isimdi Vezenkov da, Fournier de… Hatta bu iki isme son dönemin formda uzunu Milutinov’u da ekleyebiliriz… Olympiakos coachu Bartzokas da Fenerbahçe’nin eksikler nedeniyle ‘iyice sorunlu hale gelen’ bu zayıf karnını özellikle de ikinci yarıda alabildiğine kullandı…
Fenerbahçe için başlangıç çeyreğinde üretilen 29 sayı, maçın kalanı adına ‘yanıltıcı’ bir gelişmeydi. Oyuncuların kafasında, maç planının aksine ‘atarak kazanabilirim’ düşüncesinin açığa çıkmasına neden oldu bu yüzdeli ilk periyot performansı… Zaten iki dakikalık aranın ardından savunmada fabrika ayarlarına dönen ve bu sayede hücum ritmini de bulan Yunan ekibi, Kanarya’yı baskı altında basit top kayıplarına zorlayıp momentumu da eline geçirdi. 23-7’lik başlangıçla hem oyun hem de psikolojik üstünlüğü ele geçirdiler.
Buna karşın Tarık, Baldwin ve özellikle de Horton Tucker’la, çift hanelere çıkan farka rağmen iki kez geri gelmeyi başardı Sarı-Lacivertliler… Fakat Horton Tucker’la farkın 3’e eridiği 32. dakika sonrası Fournier, kendi yaktığı ateşi yangına dönüştüren bir ivme yakaladı ve Vezenkov’la birlikte yeni bir geri dönüş hamlesinin önüne seti çekti Fenerbahçe BEKO’nun…
Takımca değil belki ama bireysel anlamda bazı dersler çıkarılabilecek, özellikle de kenardan gelip katkı anlamında eksik kalan bazı isimlerin bazı detayları ‘nasıl daha iyi yapabilirim’ diye kafa patlatması gereken bir maçı geride bıraktı Sarı-Lacivertliler… Baskıda hatta bazen baskı yokken dahi yapılan basit top kayıpları – ki sezonun bazı bölümlerinde hatta kazanılan maçlarda dahi fazlaca dikkat çekmişti – bence üzerinde durulması gereken en önemli detay…
Kızılyıldız mağlubiyetinin ardından bu yenilgi ile bu sezon 3. kez üst üste yenilgi almış oldu Fenerbahçe… Ligin en iyi savunma yapan takımı unvanıyla, en iyi hücum eden takımlarından biri olan Olympiakos deplasmanına ‘yarım düzine’ eksikle gitmek de elini kolunu bağladı Kanarya’nın… 104 sayı yiyerek kaybetmelerini de ‘kötü oynamaya’ bağlamanın haksızlık olacağı kanısındayım. Ancak 9 maçlık galibiyet serisi sırasında eksi hanesine yazılması muhtemel çok zor maçları kazanmış olmanın avantajına sahip hala Sarı-Lacivertliler… Dolayısıyla karalar bağlayacak bir durum yok… Maç maç bakıp, maç maç ilerleyerek ve basit hataları minimize ederek yol almak çok ama çok önemli… Jantunen’den sonra Tarık’ın da maç sonunda kenara gelmesine neden olan yaşadığı sakatlık dileriz ciddi değildir. Bundan sonra, Play-Off yarışındaki her takım için her maç final niteliğinde… Liderliğe çok takılmıyorum. Ama ilk 4 içinde kalmayı başarmak, o yeri korumak çok anlamlı olacak…
