Anadolu Efes, Koraç Kupası şampiyonluğundan sonra eline geçen en büyük Avrupa başarısını elinin tersiyle itiverdi.
Oysa final maçları İstanbul'da yapılacak, Sinan Erdem'i dolduracak 10 binlerce taraf eşliğinde sahaya avantajlı olarak çıkarak belki de şampiyon olacaktı.
İstanbul'da oynanan 4. maç kaybedilince, 5. maç Atina'ya taşınmış, saha avantajı Yunan temsilcisine geçmişti.
Ama Anadolu Efes korkulu bir ekipti. Daha bir hafta önce Pire'de yenivermişti Olympiacos'u. Kim ne derse desin şansları vardı yine de.
Maç tam beklenildiği gibi başladı. Spanoulis tecrübesi ve oyuncu kalitesiyle daha ilk dakikalarda sahaya ağırlığını hissettirmiş, basketleri atmaya başlamıştı. Anadolu Efes'in cevabı gecikmedi.
Cedi Osman ve Honeycutt isabetli dış atışlarla maçın dengede gitmesini sağladı. Heurtell ise maçın kontrollü gitmesi için alışıla gelmişin dışında, top paylaşımını ön plana çıkartıp, skora da katkıda bulununca ilk yarıyı Anadolu Efes'in 4 sayı üstünlüğüyle sona erdi. İşler istediğimiz gibi gidiyordu. Yalnız düşündürücü olan potaaltı problemini nasıl halledecektik. Dunston ve Kirk 3’er faule ulaşmışlardı daha ilk yarıda.
İkinci yarının başlamasıyla, “seyirci baskısı da artmış” birlikte Olympiacos aşırı sert savunma uygulamaya başladı. Özellikle Cedi Osman ve Heurtel'e, Papanikolaou ve Mantzaris ile caydırıcı ve tam saha baskı yapmaya başladılar. Sadece üç dakika içerisinde 9-0 lık bir seri yakalarken, Efes boyalı alanını ısrarla delmeleri sonunda Dunston ve Kirk kısa zamanda dörder faule ulaşmış oldu. Artık kaos ortamı oluşmuş, baskıya dayanamayan Heurtel 7 top kaybı yaparak, maçın kontrolunu tamamen rakibe teslim etmişti.
Böylesine büyük bir handikap sonrası, Anadolu Efes yeniden toparlandı. Granger, Paul ve Cedi Osman direnmeye devam ettiler. Devam ettiler de nereye kadar! Uzunları oyun dışı kalmış, çemberini koruyamayan bir takımın direnci kırılır, yorgun düşer.
Üstelik rotasyon yapacağım derken, sayı üreten iki oyuncunu da kenara alırsan kaybetmeye mahkum olursun.
Rüya güzel başlamıştı. Kabusla sona erdi.
