Avrupa basketbol şampiyonası İspanya’nın zafere ulaşmasıyla sona erdi.
Favori olarak geldiler, şampiyon olarak gittiler.
Bazı yorumlarda tek yenilgiyi bizden aldılar gibi “hemaset” kokan fikirler hiç prim yapmadı.
Şampiyonada rakiplerine ezici bir üstünlük kurararak, bütün maçları kazandılar.
Kadro derinliği ve oyuncu kalitesi açısından hiçbir takım yanlarına yaklaşamadı.
Pota altı “Gasol” biraderler tarafından garanti altına alınmış.
Oyun kurucular Calderon, Llull ve Sada üçlüsü direksiyon başında.
Rudi Fernandez “tirbuşon” gibi her deliğe elini sokuyor.
Ve bir basketbol fenomeni “Juan Carlos Navarro” delik deşik ediyor bütün savunmaları.
Yarı final maçında 35 sayı, final maçında 25 sayı. Artı savunma, top çalma, ribaunt ve asistleriyle
Basketbolün bütün yönlerine uzatıyor kollarını.
Şampiyonanın “En değerli oyuncusu “ seçildi.
Benim oyumda ona gitti. Ayrıca ilk beşimde şöyleydi:
Tony Parker, Bob Mc Calleb, Navarro, Batum ve Pau Gasol.
Ne yapalım kısa bir takım oldu ama “Güzel oldu”.
Turnuvanın geneline bir göz atarsak, en başarılı takım Makedonya oldu.
Sınırlı kadrosu olmasına karşın, makine uyumu içinde oynadılar. Bütün oyuncular son nefeslerine kadar mücadele ettiler. BU mücadelede bir ulusun dünyaya haykırışı vardı adeta.
Basketbol oynarken bir yandan Makedonya özgürlüğü için kalp atışlarını parkeye serdiler.
Rusya’ya gelince, yıllardır bir oyun kurucu bulamadılar. En son Holden’i devşirerek şampiyon olmuşlardı. Bu fikrimi sonuna kadar savunacağım “Ver Tony Parker’i” Rus takımına sürdirek şampiyon olsun.
Fransa’ya ayrıca bir parantez açmak gerekiyor. Şampiyonanın en rekli takımı olarak beyyenimi kazandılar. Tony Parker ve Batum dışında bana güven veren oyuncu sayısı oldukça az.
Finalde bunu fazlasıyla gözledim. İspanya karşısında ezilmeye başladıkları an “özgüven” denen şey uçup gitti. Sonunda Tony Parker de havluyu attı.
Milli takımımızdan söz etmek ne derece doğru olur.
Biz zaten işlerin öte tarafındayız. “Primler nasıl paylaşıldı.” Falan, filan….
