Yıllardır İzmir’in bir basketbol kenti olduğunu savunur dururum.
Potansiyel desen, tonlarca.
Uzunu, kısası, yeteneklisi ve güçlüsü istemediğin kadar.
Son yirmi yıldır tek elde toplanıyor bütün bu servet.
Karşıyaka Basketbol Takımı.
Kısacası, KSK, açılımı Kaf-Sin-Kaf.
Son şampiyonluğu, Ateş Özerk ve Nadir Vekiloğlu zamanı.
Aradan geçen yıllar, bir çok oyuncu yetiştirmiş alt yapısından.
Hepsini daha faydalanamadan , satmış durmuşlar.
Bu gençlerin hepsi güzel kariyerler yapmışlar, gittikleri kulüplerde.
İzmir’in evlatlarının bazıları geri dönmüşler doğdukları topraklara, heyhat vakit çoktan geçmiş.
Son lig maçında namağlup Avrupa fatihi Galatasaray’ı yenen kadrosunda , eski bir İzmir’li oyuncu vardı. Bora Paçun. 17 yaşında Efes’e satıldı. Türk basketbolüne bir yıldız geliyor dendi. Sonra kayboldu gitti. Sakatlıklar yaşadı.
Ve sonunda yuvaya döndü.
Kariyerinin en güzel maçlarından birisini oynadı.
Ndong, Ersin ve Macvan ile kıyasıya mücadele etti.
Şunu anlatmak istiyorum verdiğim örnekle. Yetiştirdiğin oyuncularına sahip çıkmassan, şampiyonluk hayal olur.
Mehter takımı gibi , bir ileri, iki geri..
Karşıyaka seyircisi, basketbolda ki en caydırıcı baskıyı uygulayan topluluktur. Basketbolu bilerek izlerler.
Şunu bilmeleri gerekir. Karşıyaka basketbol takımını kazanması için, sahaya konfetiler , su ve ayran bardakları atmak (arada kol saati de vardı) değil. İyi bir takımınız var, onu destekleyin, rakip takım ve hakemler üzerinde baskı kurun ama, takımınızın ceza almasını gerektirecek davranışlardan kaçının.
Ceza sadece takımınıza gelmiyor. Sizlerde cezalandırılıyorsunuz.
Hadi bakalım üç maç seyircisiz maç cezası gelse…
Yazık değil mi verilen onca emeğe?
