Fenerbahçe Beko, ‘ağustos böceği’ misali zirvede elindeki bulundurduğu büyük avantajın konforunu ‘hovardaca’ kullanmaya devam ediyor…
Araya, geçen hafta ‘kırılgan’ rakibi Milano’ya karşı 15 sayıdan geri gelip kazandığı maçı almış olsa da son 4 karşılaşmada alınan bu 3. yenilgi hiç de hoş olmadı. Maccabi karşısında da düşük enerji ile başladığı oyunda, ‘kaybedecek bir şeyi olmayan’, Play-Inn’e bir şekilde ‘ucundan da olsa’ tutunmaya çalışan rakibe karşı tıpkı kaybedilen Kızılyıldız ve Olympikaos maçlarında olduğu gibi yine savunmada sert yüzünü göstermekte çok gecikti Sarı-Lacivertliler… İlk yarıda neredeyse hiç oyunda olmayan, rakibine 57 sayı izni veren Kanarya için başlangıç düdüğü sanki ikinci yarıda çalmış gibiydi… Savunmada Onuralp’le ateşi yakan Fenerbahçe, De Colo’yu de hücumda devreye sokup, bu sezonun en verimli maçını çıkaran Metecan’ın da gayretiyle maça tutundu. Fakat Maccabi’nin üç uzunu Sorkin, Santos ve Brissett’i ne durdurmayı ne de Silva, Birch, Jantunen ya da Bacott’la onlara problem yaratacak üretkenliği sağlayamadık. Ve evet, uzunlardan verim alma konusunda iki takım arasında öylesine bir ‘uçurum’ oluştu ki, De Colo’nun olağanüstü verimliliği de kazanmaya çare olamadı. Ki o noktada da Horton Tucker ve Baldwin’in bu kez standartlarının altında kalması, Boston JR’ın eline geçen fırsatı yine kötü kullanması, Hall’ın da sakatlıktan yeni dönmesi nedeniyle randıman verememesi yüzünden eksik kaldık hep… Bu vesileyle, ayağındaki ağrılar nedeniyle oynayamayan Tarık’ın da bu takımın ‘ne kadar hayati bir parçası ve sorun çözücüsü olduğunu’ da görmüş olduk… Fark tek sayıya inene kadar ortaya konan mücadele ve enerjinin ‘iş işten geçmeden’ tıpkı 9 maçlık galibiyet serisinde olduğu gibi ‘kararlılık ve mücadele seviyesiyle ama en önemlisi de yüksek motivasyonla’ oyunun büyük bölümüne yayılması gerekiyor… Maçın son dakikası içinde olan bitenler, rakibin baskıda ne kadar fazla hata yapan bir takım olduğu gerçeğinin dışa vurumuydu. Ama bunun farkına, fark yeniden 9 sayıya tırmandıktan sonra varabildik.
Fenerbahçe BEKO, kendisini Fenerbahçe BEKO yapan özelliklerinden uzaklaştı son birkaç maçtır… Sarı-Lacivertli oyuncuların, eksiklere takılmadan, ‘enerjisini savunmadan alan takım’ olduğunu hatırlaması şart… Her kulvarda zirvede oturuyor olmak, her şeyi kazanmayı sağlamıyor… Sezon uzun ve en kritik dönem asıl şimdi başlıyor… Dün sahada özgüven açısından da eksilmiş bir takım görüntüsündeydi Kanarya… Kazanırken nasıl yükseliyorsa kaybetmeye başladıkça da aşağıya inmesi doğal… O özgüveni tekrar yukarıya çekmek, Euroleague’deki her takımın ‘korkulu rüyası’ modunu kaybetmemek gerekiyor… Bunun da yolu ‘fabrika ayarlarına dönmekten’ geçiyor… Melli de dönene kadar – ki 2 hafta içinde o da büyük olasılıkla sahada olacak – bu dönem biraz daha sancılı geçecek gibi duruyor… Dün gece Olympiakos’un Valencia, Hapoel Tel Aviv’in de Real Madrid deplasmanında kaybetmesi, zirveye tutunma adına kaderin Fenerbahçe BEKO’ya uzattığı belki de son zeytin dalı…
Haydi beyler; artık liderliğin getirdiği rehavet uykusundan uyanma vakti geldi…
Gökhan Türe
Jantunen tam bir hayal kırıklığı. Onun yapması gereken işi hesapta olmayan Metecan yapıyor. Keşke yerine skorer bir 5 numara alınsaydı. Kaybettiğimiz maçların hepsinde rakip uzunlar fark yarattı. En azından Sertaç kalsaydı daha iyiydi.